แล้วแบบว่า งานเยอะมากมาย มีให้ทำทุกวันไม่ได้หยุดหย่อน

นั่งแอบมองใครบางคนไปพลางขณะทำงาน วะฮ่า

แต่ก็ยังคิดถึงคนเดิมเสมอๆ ไว้เรากลับมาพบกันนะ

แต่ตอนนี้ทำหน้าที่ใครหน้าที่มันไปก่อนแล้วกัน

เหนื่อยนะเนี่ย ไม่ใช่ไม่เหนื่อย ทำไปง่วงไป อยากจะบ้าตาย

นั่งทำงานทั้งที่หลับอยู่ ทำได้ไงเนี่ย

เอาล่ะ ไปทำงานต่อก่อน แอบเล่นในเวลางาน ไม่ได้ๆ ๆ ๆ

ก็โดนทิ้ง

ขอบคุณมหาวิทยาลัย  x x x

ที่ทำให้เรา...ได้พบเจอทุกสิ่งทุกอย่าง

การรักใครคนหนึ่งมันยากเกินกว่าจะหักห้ามใจ

หวังว่าวันหนึ่ง

เราคงจะทำใจได้

ถึงแม้ตอนนี้จะยังคงรักจริงๆ รักจริงๆ จากหัวใจ

การจากลามีค่าเสมอ และมีความหมายทุกครั้งในวันที่เราจะกลับมาพบกันใหม่

จะจากกันด้วยดีรึเปล่า...แล้วเราจะกลับมาพบกันแบบไหน

รัก...คนๆนี้ ไม่คิดว่าจะรักได้มากขนาดนี้ รักมากที่สุด เท่าที่เคยรัก

กลัวว่าจะเหงาจนทนไม่ได้ กลัวว่าจะทำร้ายตัวเองเพราะทนความเจ็บปวดทางใจไม่ได้

ถ้าหากไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่ผ่านมา ทำยังไง ถึงจะทำใจได้

ไม่ได้ลาขาดจากกัน แต่มันคือระยะทางแห่งความห่างไกล

กลัวว่าจะคิดถึงจนทนไม่ไหว แล้วไม่รู้จะต้องวางตัวกับตัวเองยังไงที่อยู่คนเดียว

รัก...มากจนไม่รู้จะหักห้ามตัวเองให้มันว้าวุ่นน้อยลงยังไง ที่ไม่ได้เจอ

เคยรับรู้บ้างไหม เคยคิดถึงใจกันมากเท่าไหร่ แค่คำพูดที่ได้ยิน มันไม่เพียงพอหรอก

ไม่เข้าใจ...เพราะเรายังเด็กเกินไป จริงจังกับความรักครั้งนี้มากไปจนลืมตัว

หรืออย่างไร

ไม่รู้ตัว...บางครั้งที่ทำไป เพราะเผลอใจ หักห้ามตัวเองไม่ไหว มันรักมากเกินไปจริงๆ

หรืออย่างไรกัน...

อยากเก็บความทรงจำนี้ไว้ จนกว่าจะกลับมาพบกันอีกครั้ง

อบากให้เราจากลา และมองหน้ากันจนวินาทีนั้น...เธอจะอยู่เคียงข้างกันได้ไหม

หรือจะมีเหตุอันใดที่ทำให้การรอคอยครั้งนี้ต้องเปลี่ยนแปลงไปอีก

ไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจ และจะไม่เข้าใจ จนกว่าทุกอย่างที่ผ่านมาจะถุกทำให้มั่นใจ

ด้วยการกระทำที่บอกว่าเธอ...ก็เป็นเหมือนกัน

ไม่สวนทางกันเสียที

เป็นเราเองที่เจ็บได้อีก

ทำอะไรไม่ได้เลย ทำอะไรไป ก็เป็นฝ่ายเจ็บคนเดียว

ปวดร้าวได้อีก

เป็นเราเองที่ปวดร้าวคนเดียว

ต่อให้ผูกพันกันแค่ไหน แต่ความรู้สึกของเธอมันไม่เคยมี

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันก็ไม่มีความหมายอยู่ดี

ไม่น่าเลย...เราไม่น่ารู้จักกันเลย เธอไม่น่าเข้ามาในชีวิตฉันเลย

ไม่น่าเลย...วันนั้นมันไม่น่าเกิดขึ้นเลย เราไม่น่าจะให้มันก้าวผ่านมาถึงขนาดนี้เลย

ไม่น่าเลย...ฉันไม่น่าเทใจให้เธอไปหมดเลย เพราะมันถอนตัวไม่ขึ้น

เจ็บ ปวด ร้าว สุดทน...ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยจริงๆ

ขอร้องล่ะ เพียงแค่ช่วงเวลาที่เหลือเท่านั้น เพียงแค่ช่วงเวลาอีกไม่นาน

อยากให้เรา...ดีต่อกัน จนวินาทีสุดท้าย

น้ำตาไม่มีจะไหล

แต่เจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง

เราไม่ได้รักกันใช่มั้ย?

เราแค่คบกัน...แต่เราไม่ได้รักกัน มันมีแค่ฉันที่รักเธอ

ปล่อยให้เวลาผ่านไป ทั้งที่ไม่ได้คิดว่ามันจะมาได้ถึงวันนี้

แต่สุดท้ายแล้วก็ผ่านมาถึงจนวันที่ฉันรักเธอมากเกินไป

มากจนขาดไม่ได้ เพราะเผลอเอาใจผูกไว้กับเธอ จนลืมนึกถึงวันที่ต้องจากกัน

เธอเสียใจอะไรบ้างรึเปล่า?

ทิ้งให้คนร้องไห้ฟูมฟายเป็นบ้าอยู่คนเดียว โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

แล้วที่ผ่านมา เธอจะทำดีไปเพื่ออะไร? ไม่มีความเห็นใจ ไม่เคยรู้สึกอะไร?

ไม่มีความรัก

ใช่หรือเปล่า?

หรือมันเป็นฉันที่คิดอะไรไปเองคนเดียวอีก ที่ขอบคิดอะไรไปเอง เพราะเธอไม่เคยบอกอะไรเลย

คิดคนเดียว เจ็บคนเดียว

เคยเห็นใจกันบ้างไหมล่ะ?

ทั้งที่เหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่ ... ทั้งที่ถ้าถึงวันนั้นเราต้องแยกจากกันจริงๆ

แล้วฉัน...จะทำยังไง

I said you already 'I love You' even if you are not sure of yourself.

I'm not waiting for you, I have an happiness with you enough.

Although, sometimes I always cry because of you.

I'm not believe in real love and forever love and also you are not my last love.

Anyway, now I will love you as the remain time as we have.

TIME...will go on and we will seperate in some day.

Until that day i will love you and do the best, i will not hope something more over.

Sorry for always make you worry, annoy, and many problems to you.

From now on...I can make my heart is better, I know

Until that day...the remain time in 2 months I will love you as much as I can.

Until that day...please take care me as much as you can also.

ถ้าหากว่าเราเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันจะได้ไม่หึงเธอ

ถ้าหากว่าเราแค่รู้จักกันเผินๆ ก็คงไม่มีข้อเสียอะไรที่รับไม่ได้

ถ้าหากว่าแค่ผ่านมาแล้วยิ้มทักทายกัน ฉันคงไม่เจ็บปวดใจที่เห็นเธอไปกับคนอื่น

ถ้าหากว่าเราไม่ได้รักกัน...ฉันอาจจะไม่เจ็บปวดใจ

เสียดายที่วันเวลามันผ่านเลยมาแล้ว...เลยช่วงที่ฉันจะทำใจไม่รักเธอได้แล้ว

แปลกดี...ตอนไม่รู้จักเธอ ฉันเฝ้าปรารถนาจะได้เจอเพียงแค่เห็นหน้าไปวันๆ

ตอนไม่ได้คุยกัน ฉันแค่ได้เจอเธอแค่ชั่วคราวก็ดีใจมากเกินพอ

ตอนนั้น...ยังจำได้ว่าแค่ได้คุยกันเพียงวินาที ทุกอย่างก็ดูสดใสไปหมด

แต่พอคบแล้วมันไม่ใช่...ทุกอย่างมันไม่ใช่

เพราะเราคงไม่ได้คู่กันจริงๆ เพราะเราเข้ากันไม่ได้ เพราะอะไรตั้งมากมาย

และเพราะเธอเองคงยังไม่อยากจะรักใครจริง

เหมือนอย่างที่ฉันก็คงจะยังรักใครไม่เป็น แม้กระทั่งตัวเอง

ทุกอย่างมันกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว...ไม่ได้อีกแล้ว

ต่อจากนี้จะเจ็บปวดแบบไหน ก็คงได้แค่รอให้วันเวลามันผ่านพ้นไป

จนกว่าวันที่เราจะได้จากกัน...ด้วยดี

มันเพราะฉันเปลี่ยนเอง หรือ เพราะเธอเปลี่ยนแปลง

เหตุผลที่อะไรๆมันไม่เหมือนเดิม...

เพราะกาลเวลาที่ผ่านไป หรือเพราะใจเธอต้องการ

สุดท้ายแล้ว ก็ไม่เข้าใจความหมายที่เป็นอยู่ตอนนี้

มันเพราะฉันคิดมากไป หรือ เพราะความจริงปรากฏชัดเจนเกินไป

ฉันไม่สามารถครอบครองเธอได้ หรือ เพราะเธอไม่อยากให้ฉันเป็นเจ้าของ

ฉันอาจจะคิดมากไปก็ได้ กับเรื่องราวที่มันผ่านเข้ามาในตอนนี้

อยากจะรักเธอไปให้นานๆ เพราะรู้ว่าเวลาของเราสองคนมันมีจำกัด

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกคนเรามันแปรเปลี่ยนได้เร็วจริงๆ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ยังอยากเก็บเธอไว้

แม้จะไม่ได้มีความสุขเท่าไหร่กับการต้องฝืนทนอยู่ทุกวันนี้

จนกว่าจะถึงวันนั้น จะปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินการลาจากของเราสองคนเอง

ถีงจะรักเธอ...แต่.................................................

เราชอบอะไรไม่เหมือนกัน

เวลาของเราไม่เคยตรงกัน

แม้แต่ความคิดของเราก็ยังสวนทางกัน

เราคบกันทำไมเหรอ?

เหตุผลแรกที่ฉันสนใจเธอ มันคืออะไรกัน?

เหตุผลที่เธอทนอยู่ด้วยกันมาคืออะไร

ฉันไม่เข้าใจเธอ เหมือนที่เธอก็ยากจะเข้าใจในตัวฉัน

เราไม่เหมือนกัน แม้แต่อย่างเดียว

ไม่มีเลย...แล้วเราเข้ากันได้หรือเปล่า?

เรารักกันรึเปล่า?

เจอเธอเท่าไหร่ มันก็ยังไม่พอ...กลัวใจตัวเอง

กลัวจะรักเธอมากไปกว่านี้ ทั้งที่เพียงเท่านี้ก็มากเกินพอแล้ว

กลัวว่าตัวเองจะลุ่มหลงจนไม่สามารถขาดเธอไปจากชีวิตได้

เธอมีชีวิตของเธอ ฉันมีชีวิตของฉัน เวลาของเราไม่เคยตรงกัน

ทั้งที่ควรจะเข้าใจ แต่หลายครั้งก็ทำใจไม่ได้ที่เวลาของเธอมันหายไปจากชีวิตของฉัน

แม้เพียงแค่เศษเสี้ยววินาที ก็รู้สึกเหมือนมันว่างเปล่า จนไร้เรี่ยวแรง

กลัว...กลัวว่าตัวเองจะทนกับชีวิตที่เธอหายไปเพียงชั่วคราวไม่ได้

กลัว...ถ้าจะต้องเจ็บปวดทางจิตใจ สู้ให้เธออยู่แล้วทำร้ายที่ร่างกายแทนได้ไหม

กลัว...เพราะไม่เคยพูดออกไป เพราะเธอไม่เคยเข้าใจกัน...

แต่ถึงถ้าจะพูดออกไป ก็กลัวอยู่ดี ว่าเธอจะรับไม่ได้กับคนที่ขาดความอบอุ่นไม่ได้คนนี้

ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร ทั้งที่เธอไม่ได้เลิศเลออะไร ทั้งที่ไม่ใช่คนที่คิดว่ารักที่สุดได้

แต่...ขาดเธอไม่ได้ ทั้งที่อยู่ในเวลาที่ไม่อาจจะได้เจอกัน ก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

ขาดเธอไม่ได้จริงๆ...