counter 15,861

เรื่องในอดีต การ์ตูนบอยเลิฟแฮนเมดกับปัจจุบัน

เมื่อนานมาแล้ว เคยแต่งการ์ตูนบอยเลิฟไว้หลายเรื่อง

แต่มีเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องที่ชอบมาก มันชื่อว่า jdim ตอนนั้นยังเด็ก
ก็ไม่ค่อยรู้ความหมายทีแท้จริงของชื่อเรื่องที่ตั้งหรอก แต่ก็เป็นเรื่องที่ชอบแหละ

ในนั้นจะมีคู่ตัวละครเอกที่เป็นพระเอกกับนายเอกที่ชื่อ ยามะ กับ ยูกิ (สลิดตั้งเป็นญี่ปุ่นด้วยนะ)
และจะมีมือที่สามที่ชื่อ บอล (ไอ้นี่ชื่อไทยเฉยเลย) เนื้อเรื่องคร่าวๆก็ประมาณว่า

ยามะเป็นนักเรียนใหม่จากโรงเรียนอื่น มาเจอยูกิกับบอล แต่ไปเตะตาบอลเข้า
เพราะบอลทั้งหล่อ และทั้งเก่งกีฬา(บาส) แต่บอลจะเป็นคนขรึมๆไม่ค่อยพูด
ในขณะเดียวกัน ยูกิที่นั่งใกล้ก็พยายามจะเป็นเพื่อนด้วย และด้วยความที่ยามะเป็นคนไฮเปอร์
เลยเข้ากันได้ดีกับทั้งบอลและยูกิ...แต่ไปๆมาๆ บอลก็เลือกที่จะเล่นบาสมากกว่า
ไม่มีเวลาได้อยู่กับยามะ บวกกับยามะไปหลงยูกิอีท่าไหนไม่รู้ แต่งเองยังจำไม่ได้

สุดท้ายยามะก็เลยได้รักกับยูกิ...สองคนนี้ก็เลยอยู่ๆก็คบกันซะงั้น โดยไม่ได้บอกรักกัน
แต่ในขณะเดียวกัน...บอลก็ดันเพิ่งมารู้ตัวว่าชอบยามะเหมือนกัน...

เรื่องต่อจากนั้น ก็เกิดขึ้น เมื่อยูกิต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ทำให้ต้องแยกจากยามะ
ยามะก็เลยได้อยู่กับบอลมากขึ้น จนทำให้หลายครั้งที่แอบหวั่นไหวกับบอล (หลายใจนี่)
แต่สุดท้ายแล้วก็ยังเลือกยูกิ จนกระทั่ง ยูกิบินกลับมาที่ไทย มาหายามะโดยเฉพาะ!

มาอยู่ด้วยในช่วงปิดเทอม จึงได้รู้ว่า ยามะหวั่นไหวไปกับบอลเท่าไหร่แล้ว
และสิ่งสำคัญก็คือ ยูกิยังไม่เคยบอกรักยามะเลย ทำให้ยามะไม่มั่นใจว่ายูกิรักตนจริงๆหรือ
หรือมันเป็นเพราะยามะเป็นฝ่ายเข้าหามากกว่า ยูกิเลยไม่มีทางเลือกเลยต้องคบด้วย
เรื่องมันก็เลยเกิดขึ้นตรงที่ บอลเข้ามาแทรกแซง และทำทีเหมือนจะแย่งยามะ
ในเวลานั้น ยูกิ ก็เลย บอกรัก ยามะ...

เนื้อเรื่องมันก็ธรรมดานะ ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แต่มันเป็นเรื่องที่ชอบที่สุด
เพราะว่าเป็นเรื่องที่เพื่อนอ่านแล้วติดที่สุด ถึงขั้นเร่งให้เราปั่นต้นฉบับราวกับเป็น บก.
ทั้งที่ตอนนั้นเราเพิ่งจะอยู่ ม.2 ตอนนั้นมันก็มีเวลาว่างมากอยู่หรอก
แต่ตอนนี้มันก็ผ่านมา 8 ปีแล้ว ไม่ได้วาดการ์ตูนเป็นเรื่องแล้ว แต่ก็ยังจำเรื่องราวแบบนั้นได้อยู่

ที่กลับไปคิดเรื่องนั้น ก็คงเป็นเพราะตอนนี้ เรากำลังประสบปัญหาแบบนั้นอยู่ล่ะมั้ง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่เคยเขียนไว้เมื่อ 8 ปีก่อน จะสะท้อนเข้ามาหาตัวเอง
สิ่งที่ยูกิกำลังคิดคือ
"จะไม่บอกรัก จนกว่าจะจะคิดว่า ไม่สามารถรักต่อไปได้"
ฟังดูงงๆมั้ย มันหมายถึง จะไม่พูดคำว่า ถ้าหากไม่มีเรื่องที่ทำให้ไม่สามารถรักกันต่อไปได้

ตอนนี้...ฉันต้องบอกรักเธอหรือเปล่า? เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่ฉันคิดว่าจะไม่พูดมันออกไป
เพราะฉันคิดว่ามันไม่สำคัญ ฉันสามารถรั้งเธอได้ด้วยความรู้สึกของฉันมากกว่าคำพูด
หรือเธอต้องการคำนั้น มากกว่าให้ฉันแสดงออก เธอต้องการให้ฉันพูดมากกว่าทำเหรอ?

เพราะฉัน...ไม่อยากพูดมัน จนกว่าฉันจะไม่สามารถรักกับเธอได้ตลอดไป

เอาล่ะ พักเรื่องส่วนตัวมาดูหน้าตา ยามะ ยูกิ กับ บอล กันดีกว่า
อย่างว่าแหละ ว่าวาดไว้นานแล้ว ฝีมือมันก็เลยไม่ professional

นี่คือ บอล(ซ้าย) กับ ยามะ(ขวา + ถือลูกบาส) ตอนอยู่ไทยกันน่ะ

 

นี่ยูกิตอนอยู่ญี่ปุ่น กำลังอ่าน จม. ของยามะเลยล่ะ (สมัยนั้น จม.ก็หรูแล้ว)

ว่าแล้วก็อยากวาดใหม่อีกครั้งจังเลย สมัยนี้มีแต่เด็กๆทีวาดรูปกันได้อย่าง expert
แม้แต่ฝีมือการวาดรูปของคนเราก็ยังมีการพัฒนาไปทุกยุคทุกสมัยเนอะ ไอ้เราดันเกิดเร็วไปหน่อย 55
ตอนนี้ไม่มีเวลาได้พัฒนาน่ะสิ แค่เรียนก็จะเอาไม่รอดแล้ว แต่เอาเถอะเก็บไว้ในความทรงจำละกัน

เรื่องในอดีต การ์ตูนบอยเลิฟแฮนเมดกับปัจจุบัน

เมื่อนานมาแล้ว เคยแต่งการ์ตูนบอยเลิฟไว้หลายเรื่อง

แต่มีเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องที่ชอบมาก มันชื่อว่า jdim ตอนนั้นยังเด็ก
ก็ไม่ค่อยรู้ความหมายทีแท้จริงของชื่อเรื่องที่ตั้งหรอก แต่ก็เป็นเรื่องที่ชอบแหละ

ในนั้นจะมีคู่ตัวละครเอกที่เป็นพระเอกกับนายเอกที่ชื่อ ยามะ กับ ยูกิ (สลิดตั้งเป็นญี่ปุ่นด้วยนะ)
และจะมีมือที่สามที่ชื่อ บอล (ไอ้นี่ชื่อไทยเฉยเลย) เนื้อเรื่องคร่าวๆก็ประมาณว่า

ยามะเป็นนักเรียนใหม่จากโรงเรียนอื่น มาเจอยูกิกับบอล แต่ไปเตะตาบอลเข้า
เพราะบอลทั้งหล่อ และทั้งเก่งกีฬา(บาส) แต่บอลจะเป็นคนขรึมๆไม่ค่อยพูด
ในขณะเดียวกัน ยูกิที่นั่งใกล้ก็พยายามจะเป็นเพื่อนด้วย และด้วยความที่ยามะเป็นคนไฮเปอร์
เลยเข้ากันได้ดีกับทั้งบอลและยูกิ...แต่ไปๆมาๆ บอลก็เลือกที่จะเล่นบาสมากกว่า
ไม่มีเวลาได้อยู่กับยามะ บวกกับยามะไปหลงยูกิอีท่าไหนไม่รู้ แต่งเองยังจำไม่ได้

สุดท้ายยามะก็เลยได้รักกับยูกิ...สองคนนี้ก็เลยอยู่ๆก็คบกันซะงั้น โดยไม่ได้บอกรักกัน
แต่ในขณะเดียวกัน...บอลก็ดันเพิ่งมารู้ตัวว่าชอบยามะเหมือนกัน...

เรื่องต่อจากนั้น ก็เกิดขึ้น เมื่อยูกิต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ทำให้ต้องแยกจากยามะ
ยามะก็เลยได้อยู่กับบอลมากขึ้น จนทำให้หลายครั้งที่แอบหวั่นไหวกับบอล (หลายใจนี่)
แต่สุดท้ายแล้วก็ยังเลือกยูกิ จนกระทั่ง ยูกิบินกลับมาที่ไทย มาหายามะโดยเฉพาะ!

มาอยู่ด้วยในช่วงปิดเทอม จึงได้รู้ว่า ยามะหวั่นไหวไปกับบอลเท่าไหร่แล้ว
และสิ่งสำคัญก็คือ ยูกิยังไม่เคยบอกรักยามะเลย ทำให้ยามะไม่มั่นใจว่ายูกิรักตนจริงๆหรือ
หรือมันเป็นเพราะยามะเป็นฝ่ายเข้าหามากกว่า ยูกิเลยไม่มีทางเลือกเลยต้องคบด้วย
เรื่องมันก็เลยเกิดขึ้นตรงที่ บอลเข้ามาแทรกแซง และทำทีเหมือนจะแย่งยามะ
ในเวลานั้น ยูกิ ก็เลย บอกรัก ยามะ...

เนื้อเรื่องมันก็ธรรมดานะ ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แต่มันเป็นเรื่องที่ชอบที่สุด
เพราะว่าเป็นเรื่องที่เพื่อนอ่านแล้วติดที่สุด ถึงขั้นเร่งให้เราปั่นต้นฉบับราวกับเป็น บก.
ทั้งที่ตอนนั้นเราเพิ่งจะอยู่ ม.2 ตอนนั้นมันก็มีเวลาว่างมากอยู่หรอก
แต่ตอนนี้มันก็ผ่านมา 8 ปีแล้ว ไม่ได้วาดการ์ตูนเป็นเรื่องแล้ว แต่ก็ยังจำเรื่องราวแบบนั้นได้อยู่

ที่กลับไปคิดเรื่องนั้น ก็คงเป็นเพราะตอนนี้ เรากำลังประสบปัญหาแบบนั้นอยู่ล่ะมั้ง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่เคยเขียนไว้เมื่อ 8 ปีก่อน จะสะท้อนเข้ามาหาตัวเอง
สิ่งที่ยูกิกำลังคิดคือ
"จะไม่บอกรัก จนกว่าจะจะคิดว่า ไม่สามารถรักต่อไปได้"
ฟังดูงงๆมั้ย มันหมายถึง จะไม่พูดคำว่า ถ้าหากไม่มีเรื่องที่ทำให้ไม่สามารถรักกันต่อไปได้

ตอนนี้...ฉันต้องบอกรักเธอหรือเปล่า? เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่ฉันคิดว่าจะไม่พูดมันออกไป
เพราะฉันคิดว่ามันไม่สำคัญ ฉันสามารถรั้งเธอได้ด้วยความรู้สึกของฉันมากกว่าคำพูด
หรือเธอต้องการคำนั้น มากกว่าให้ฉันแสดงออก เธอต้องการให้ฉันพูดมากกว่าทำเหรอ?

เพราะฉัน...ไม่อยากพูดมัน จนกว่าฉันจะไม่สามารถรักกับเธอได้ตลอดไป

เอาล่ะ พักเรื่องส่วนตัวมาดูหน้าตา ยามะ ยูกิ กับ บอล กันดีกว่า
อย่างว่าแหละ ว่าวาดไว้นานแล้ว ฝีมือมันก็เลยไม่ professional

นี่คือ บอล(ซ้าย) กับ ยามะ(ขวา + ถือลูกบาส) ตอนอยู่ไทยกันน่ะ

 

นี่ยูกิตอนอยู่ญี่ปุ่น กำลังอ่าน จม. ของยามะเลยล่ะ (สมัยนั้น จม.ก็หรูแล้ว)

ว่าแล้วก็อยากวาดใหม่อีกครั้งจังเลย สมัยนี้มีแต่เด็กๆทีวาดรูปกันได้อย่าง expert
แม้แต่ฝีมือการวาดรูปของคนเราก็ยังมีการพัฒนาไปทุกยุคทุกสมัยเนอะ ไอ้เราดันเกิดเร็วไปหน่อย 55
ตอนนี้ไม่มีเวลาได้พัฒนาน่ะสิ แค่เรียนก็จะเอาไม่รอดแล้ว แต่เอาเถอะเก็บไว้ในความทรงจำละกัน

เจ็บจัง

ขอโทษนะที่ไม่ได้กำหนดสถานะว่าเราเป็นอะไรกัน

แต่แค่การกระทำ มันก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเราเป็นอะไรกัน

จริงอยู่ ว่าเธอบอกให้ฉันมีคนอื่นก็ได้ เธอไม่ว่าอะไร

แต่ฉันก็ลืมที่จะบอกเธอไป ว่าสำหรับฉันแล้ว ฉันไม่อนุญาตให้เธอมีคนอื่น

ฉันอาจจะดูแลใครไม่เป็น ทั้งที่เธอเป็นคนขี้อ้อนขนาดนั้น

ฉันไม่มีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขได้ ฉันไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไง

อาจจะเพราะฉันไม่เคยทำอะไรให้ใคร มันชินกับการถูกตามใจ

จนไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการมันคืออะไร นอกจากความรู้สึกของฉัน

ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ บางครั้งฉันก็เชื่อในการกระทำของเธอทุกอย่าง

แต่บางครั้งเธอก็แสดงออกให้ฉันเห็นอย่างโจ่งแจ้งถึงตัวตนที่แท้จริง

เธออยากให้ฉันรับเธอให้ได้ หรือเธอต้องการให้ฉันรับไม่ได้แล้วตีจากเธอไป

เพราะอย่างนั้น ฉันเลยแสดงออกอะไรออกไปที่มันไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่

เพราะฉันเป็นคนขี้หึง ขี้หึง ถึงแม้เราจะไม่มีสถานะตายตัว แม้แต่เพื่อนฉันยังหึงเลย

ฉันก็บอกเธอไปแล้วไง ว่าขี้หึงโคตๆ แค่มีเรื่องอะไรที่มันระแคะระคายใจ ฉันก็เป็นบ้าแล้ว

และยังพูดไม่ค่อยเก่ง แสดงออกอะไรออกไปมันเลยงี่เง่าไปหน่อย

ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บทางร่างกาย อาจจะเพราะฉันเจ็บที่หัวใจจากที่เธอทำ

ฉันไม่รู้ว่าใครผิดกับเรื่องนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอเห็นความสำคัญของฉันเท่าไหร่

ฉันก็เลยเป็นกังวลว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ที่ไม่ตายตัวและไม่มีสถานะนี้

เธอจะจากไปหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันยังไม่อยากให้เธอไป

ไม่อยากเป็นคนที่ถูกทิ้ง ยังไม่เคยชินกับการโดนแบบนั้น มันเร็วไปไหม?

ยังมีอะไรอีกตั้งมากมายที่ฉันอยากทำให้เธอ ซึ่งตอนนี้ฉันทำไม่ได้ เพราะเงินเดือนหมด

อาจจะเพราะอย่างนั้นด้วยล่ะมั้ง เธอถึงได้ไม่คิดมั่นคงอะไรกับคนอย่างฉัน

เพราะเธอเองก็หลักลอยเหมือนกัน อยู่ด้วยกันมันคงจะลำบาก

ทำไงได้ล่ะ? ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มันนอนไม่หลับซะงั้น ร้องไห้ซะงั้น

ทั้งที่ไม่คิดว่าจะจริงจังกับคนอย่างเธอได้ กลับเอาเรื่องเธอมาคิดจนรกสมองไปหมด

ลืมไปเลยว่ามีงานอีกตั้งเยอะตั้งแยะที่ยังไม่ได้ทำ ไม่ได้สะสาง มันมากเกินไปแล้ว

หัวสมองนี้ยิ่งฉลาดน้อยๆอยู่ เจอแบบนี้ก็ไม่รู้จะผ่านเรื่องราวไปยังไง

ไม่รู้จะเอาไปปรึกษาใคร เพราะฉันยังไม่มั่นใจว่าเราเป็นแฟนกันหรือเปล่า?

มันน่าอาย ถ้าหากตัวเองพูดอะไรออกไปแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ

แล้วคำว่าสนใจของเธอ คำว่าเป็นห่วง และคำว่าอยากอยู่ด้วยกัน มันสามารถบอกอะไรได้มั่งนะ

ถ้าเธอจะไม่พูดมันออกมา ฉันก็อยากพูดเอง ซึ่งไม่รู้ว่าจะกล้าไหม ไม่เคยบอกอะไรแบบนั้นกับใครนะ

แต่ถ้าหากว่าเรื่องนี้มันจะต้องจบแล้วจริงๆ ฉันจะใช้วิธีไหนรั้งเธอดีนะ

เธออยากจะไปจริงๆ นั่นมันเพราะเหตุผลอะไรกันนะ เธอรับอะไรของฉันไม่ได้กันนะ

คงมีแต่เรื่องแย่ๆเต็มไปหมดเลยสินะ ที่ได้คบกันในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้

เจ็บจังแฮะ จะผ่านไปยังไงดีนะ โอ้ย นอนไม่หลับ

เรื่องในอดีต การ์ตูนบอยเลิฟแฮนเมดกับปัจจุบัน

เมื่อนานมาแล้ว เคยแต่งการ์ตูนบอยเลิฟไว้หลายเรื่อง

แต่มีเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องที่ชอบมาก มันชื่อว่า jdim ตอนนั้นยังเด็ก
ก็ไม่ค่อยรู้ความหมายทีแท้จริงของชื่อเรื่องที่ตั้งหรอก แต่ก็เป็นเรื่องที่ชอบแหละ

ในนั้นจะมีคู่ตัวละครเอกที่เป็นพระเอกกับนายเอกที่ชื่อ ยามะ กับ ยูกิ (สลิดตั้งเป็นญี่ปุ่นด้วยนะ)
และจะมีมือที่สามที่ชื่อ บอล (ไอ้นี่ชื่อไทยเฉยเลย) เนื้อเรื่องคร่าวๆก็ประมาณว่า

ยามะเป็นนักเรียนใหม่จากโรงเรียนอื่น มาเจอยูกิกับบอล แต่ไปเตะตาบอลเข้า
เพราะบอลทั้งหล่อ และทั้งเก่งกีฬา(บาส) แต่บอลจะเป็นคนขรึมๆไม่ค่อยพูด
ในขณะเดียวกัน ยูกิที่นั่งใกล้ก็พยายามจะเป็นเพื่อนด้วย และด้วยความที่ยามะเป็นคนไฮเปอร์
เลยเข้ากันได้ดีกับทั้งบอลและยูกิ...แต่ไปๆมาๆ บอลก็เลือกที่จะเล่นบาสมากกว่า
ไม่มีเวลาได้อยู่กับยามะ บวกกับยามะไปหลงยูกิอีท่าไหนไม่รู้ แต่งเองยังจำไม่ได้

สุดท้ายยามะก็เลยได้รักกับยูกิ...สองคนนี้ก็เลยอยู่ๆก็คบกันซะงั้น โดยไม่ได้บอกรักกัน
แต่ในขณะเดียวกัน...บอลก็ดันเพิ่งมารู้ตัวว่าชอบยามะเหมือนกัน...

เรื่องต่อจากนั้น ก็เกิดขึ้น เมื่อยูกิต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ทำให้ต้องแยกจากยามะ
ยามะก็เลยได้อยู่กับบอลมากขึ้น จนทำให้หลายครั้งที่แอบหวั่นไหวกับบอล (หลายใจนี่)
แต่สุดท้ายแล้วก็ยังเลือกยูกิ จนกระทั่ง ยูกิบินกลับมาที่ไทย มาหายามะโดยเฉพาะ!

มาอยู่ด้วยในช่วงปิดเทอม จึงได้รู้ว่า ยามะหวั่นไหวไปกับบอลเท่าไหร่แล้ว
และสิ่งสำคัญก็คือ ยูกิยังไม่เคยบอกรักยามะเลย ทำให้ยามะไม่มั่นใจว่ายูกิรักตนจริงๆหรือ
หรือมันเป็นเพราะยามะเป็นฝ่ายเข้าหามากกว่า ยูกิเลยไม่มีทางเลือกเลยต้องคบด้วย
เรื่องมันก็เลยเกิดขึ้นตรงที่ บอลเข้ามาแทรกแซง และทำทีเหมือนจะแย่งยามะ
ในเวลานั้น ยูกิ ก็เลย บอกรัก ยามะ...

เนื้อเรื่องมันก็ธรรมดานะ ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แต่มันเป็นเรื่องที่ชอบที่สุด
เพราะว่าเป็นเรื่องที่เพื่อนอ่านแล้วติดที่สุด ถึงขั้นเร่งให้เราปั่นต้นฉบับราวกับเป็น บก.
ทั้งที่ตอนนั้นเราเพิ่งจะอยู่ ม.2 ตอนนั้นมันก็มีเวลาว่างมากอยู่หรอก
แต่ตอนนี้มันก็ผ่านมา 8 ปีแล้ว ไม่ได้วาดการ์ตูนเป็นเรื่องแล้ว แต่ก็ยังจำเรื่องราวแบบนั้นได้อยู่

ที่กลับไปคิดเรื่องนั้น ก็คงเป็นเพราะตอนนี้ เรากำลังประสบปัญหาแบบนั้นอยู่ล่ะมั้ง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่เคยเขียนไว้เมื่อ 8 ปีก่อน จะสะท้อนเข้ามาหาตัวเอง
สิ่งที่ยูกิกำลังคิดคือ
"จะไม่บอกรัก จนกว่าจะจะคิดว่า ไม่สามารถรักต่อไปได้"
ฟังดูงงๆมั้ย มันหมายถึง จะไม่พูดคำว่า ถ้าหากไม่มีเรื่องที่ทำให้ไม่สามารถรักกันต่อไปได้

ตอนนี้...ฉันต้องบอกรักเธอหรือเปล่า? เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่ฉันคิดว่าจะไม่พูดมันออกไป
เพราะฉันคิดว่ามันไม่สำคัญ ฉันสามารถรั้งเธอได้ด้วยความรู้สึกของฉันมากกว่าคำพูด
หรือเธอต้องการคำนั้น มากกว่าให้ฉันแสดงออก เธอต้องการให้ฉันพูดมากกว่าทำเหรอ?

เพราะฉัน...ไม่อยากพูดมัน จนกว่าฉันจะไม่สามารถรักกับเธอได้ตลอดไป

เอาล่ะ พักเรื่องส่วนตัวมาดูหน้าตา ยามะ ยูกิ กับ บอล กันดีกว่า
อย่างว่าแหละ ว่าวาดไว้นานแล้ว ฝีมือมันก็เลยไม่ professional

นี่คือ บอล(ซ้าย) กับ ยามะ(ขวา + ถือลูกบาส) ตอนอยู่ไทยกันน่ะ

 

นี่ยูกิตอนอยู่ญี่ปุ่น กำลังอ่าน จม. ของยามะเลยล่ะ (สมัยนั้น จม.ก็หรูแล้ว)

ว่าแล้วก็อยากวาดใหม่อีกครั้งจังเลย สมัยนี้มีแต่เด็กๆทีวาดรูปกันได้อย่าง expert
แม้แต่ฝีมือการวาดรูปของคนเราก็ยังมีการพัฒนาไปทุกยุคทุกสมัยเนอะ ไอ้เราดันเกิดเร็วไปหน่อย 55
ตอนนี้ไม่มีเวลาได้พัฒนาน่ะสิ แค่เรียนก็จะเอาไม่รอดแล้ว แต่เอาเถอะเก็บไว้ในความทรงจำละกัน

เจ็บจัง

ขอโทษนะที่ไม่ได้กำหนดสถานะว่าเราเป็นอะไรกัน

แต่แค่การกระทำ มันก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเราเป็นอะไรกัน

จริงอยู่ ว่าเธอบอกให้ฉันมีคนอื่นก็ได้ เธอไม่ว่าอะไร

แต่ฉันก็ลืมที่จะบอกเธอไป ว่าสำหรับฉันแล้ว ฉันไม่อนุญาตให้เธอมีคนอื่น

ฉันอาจจะดูแลใครไม่เป็น ทั้งที่เธอเป็นคนขี้อ้อนขนาดนั้น

ฉันไม่มีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขได้ ฉันไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไง

อาจจะเพราะฉันไม่เคยทำอะไรให้ใคร มันชินกับการถูกตามใจ

จนไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการมันคืออะไร นอกจากความรู้สึกของฉัน

ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ บางครั้งฉันก็เชื่อในการกระทำของเธอทุกอย่าง

แต่บางครั้งเธอก็แสดงออกให้ฉันเห็นอย่างโจ่งแจ้งถึงตัวตนที่แท้จริง

เธออยากให้ฉันรับเธอให้ได้ หรือเธอต้องการให้ฉันรับไม่ได้แล้วตีจากเธอไป

เพราะอย่างนั้น ฉันเลยแสดงออกอะไรออกไปที่มันไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่

เพราะฉันเป็นคนขี้หึง ขี้หึง ถึงแม้เราจะไม่มีสถานะตายตัว แม้แต่เพื่อนฉันยังหึงเลย

ฉันก็บอกเธอไปแล้วไง ว่าขี้หึงโคตๆ แค่มีเรื่องอะไรที่มันระแคะระคายใจ ฉันก็เป็นบ้าแล้ว

และยังพูดไม่ค่อยเก่ง แสดงออกอะไรออกไปมันเลยงี่เง่าไปหน่อย

ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บทางร่างกาย อาจจะเพราะฉันเจ็บที่หัวใจจากที่เธอทำ

ฉันไม่รู้ว่าใครผิดกับเรื่องนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอเห็นความสำคัญของฉันเท่าไหร่

ฉันก็เลยเป็นกังวลว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ที่ไม่ตายตัวและไม่มีสถานะนี้

เธอจะจากไปหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันยังไม่อยากให้เธอไป

ไม่อยากเป็นคนที่ถูกทิ้ง ยังไม่เคยชินกับการโดนแบบนั้น มันเร็วไปไหม?

ยังมีอะไรอีกตั้งมากมายที่ฉันอยากทำให้เธอ ซึ่งตอนนี้ฉันทำไม่ได้ เพราะเงินเดือนหมด

อาจจะเพราะอย่างนั้นด้วยล่ะมั้ง เธอถึงได้ไม่คิดมั่นคงอะไรกับคนอย่างฉัน

เพราะเธอเองก็หลักลอยเหมือนกัน อยู่ด้วยกันมันคงจะลำบาก

ทำไงได้ล่ะ? ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มันนอนไม่หลับซะงั้น ร้องไห้ซะงั้น

ทั้งที่ไม่คิดว่าจะจริงจังกับคนอย่างเธอได้ กลับเอาเรื่องเธอมาคิดจนรกสมองไปหมด

ลืมไปเลยว่ามีงานอีกตั้งเยอะตั้งแยะที่ยังไม่ได้ทำ ไม่ได้สะสาง มันมากเกินไปแล้ว

หัวสมองนี้ยิ่งฉลาดน้อยๆอยู่ เจอแบบนี้ก็ไม่รู้จะผ่านเรื่องราวไปยังไง

ไม่รู้จะเอาไปปรึกษาใคร เพราะฉันยังไม่มั่นใจว่าเราเป็นแฟนกันหรือเปล่า?

มันน่าอาย ถ้าหากตัวเองพูดอะไรออกไปแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ

แล้วคำว่าสนใจของเธอ คำว่าเป็นห่วง และคำว่าอยากอยู่ด้วยกัน มันสามารถบอกอะไรได้มั่งนะ

ถ้าเธอจะไม่พูดมันออกมา ฉันก็อยากพูดเอง ซึ่งไม่รู้ว่าจะกล้าไหม ไม่เคยบอกอะไรแบบนั้นกับใครนะ

แต่ถ้าหากว่าเรื่องนี้มันจะต้องจบแล้วจริงๆ ฉันจะใช้วิธีไหนรั้งเธอดีนะ

เธออยากจะไปจริงๆ นั่นมันเพราะเหตุผลอะไรกันนะ เธอรับอะไรของฉันไม่ได้กันนะ

คงมีแต่เรื่องแย่ๆเต็มไปหมดเลยสินะ ที่ได้คบกันในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้

เจ็บจังแฮะ จะผ่านไปยังไงดีนะ โอ้ย นอนไม่หลับ

Sale!! SuG + WaT + Alice Nine

มีของมาขาย สำหรับแฟน SuG กับ WaT และ Alice Nine คับผม

* SuG *



Scheat [w/ DVD, Limited Release]
Price: 2,310 yen Tax incl.
ซื้อมา 924 บาท ขาย 500 สภาพ 80%


Alterna. [w/ DVD, Limited Release]
Price: 2,310 yen Tax incl.
ซื้อมา ราวๆ 800 บาท ขาย 500 สภาพ 90%

 
I Scream Party [w/ DVD, Limited Release]
Price: 3,150 yen Tax incl.
ซื้อมา ราวๆ 1,460 บาท ขาย 1,000 สภาพ 99% (ไม่เคยเปิด)

*WaT*




WaT Entertainment Show 2006 Act "do" Live Vol.4
Price: 4,500 yen Tax incl.
ซื้อมา 2,500 บาท ขาย 1,000 สภาพ 99%
ก็พอรู้ว่าตอนนี้ WaT มีขายในไทยแล้ว แต่อันนี้ซื้อตั้งแต่สองปีที่แล้วแล้วจากญี่ปุ่น T^T



Sotsugyo Time - Bokura no Hajimari [Jacket A / Limited Edition]
Price: 3,000 yen Tax incl.
ซื้อมา 1,500 บาท ขาย 500 สภาพ 70%

----------------------------------------------------------------------------------------------------

มีใครสนใจอยากจะแชร์ Alice Nine in Pictures กับ Masoul มั้ยคับ
สั่งไปแล้ว 2 ล็อต 3700 บาท ใครสนใจอยากจะแชร์ด้วย
คือ ขอแยกซื้อไปหนึ่งล็อต ล็อตไหนก็ได้
ในราคาครึ่งหนึ่งของ 3700 ซึ่งก็คือ 1850 บาท
สนใจก็ติดต่อมานะ พอดีว่ายากจนค่ะ

http://www.cdjapan.co.jp/detailview.html?KEY=KIBM-171

http://www.cdjapan.co.jp/detailview.html?KEY=KIBM-172

ส่วนของแถม เรามาตกลงกันได้

พอละ แค่นี้

[สนใจ e-mail มาที่ miyavivid@hotmail.com]


yoichi