Storythai

ตอนนี้ปิดเทอมอยู่ แล้วแบบว่าโคตว่าง โคตเบื่อ โคตเซ็งกับการไม่มีอะไรทำ
เปรียบเทียบกับปีที่แล้ว ที่เอาแต่แต่งฟิกจนได้เพื่อนมาเยอะแยะเลย
แต่ปีนี้ช่างแตกต่าง นอกจากจะแต่งฟิกไม่ออกแล้ว ยังรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

มีหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลงไปในช่วงเวลาข้ามปี คนที่เคยคุย เคยบ้า
ตอนนี้มันกลับลดอัตราลงจนกลายเป็นไม่มี ความผิดเราเหรอ?
มันจะใช่ได้ยังไง ในเมื่อคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน คนอื่นก็เป็นเหมือนเรา

ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาวัดดี สำหรับความเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืน
บางทีมันอาจจะไม่มีกับคนๆนั้น แต่สำหรับเรา คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
มันไม่ใช่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป มันไม่ใช่แค่รู้จักเพื่อเป็นทางผ่าน
แต่มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่เกี่ยวข้องกัน แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม

พูดถึงใครก็ไม่รู้ แปลกนะ ถ้าไม่พูดไม่บอกก็ไม่รู้ตัวหรอก และคนเรา
เพื่อการรักษาความสัมพันธ์ต่อกันจึงเลือกที่จะไม่พูด แล้วปล่อยให้มันค้างคา
จนกลายเป็นเรื้อรัง แล้วสุดท้าย....ก็จบแบบไม่สวยนัก
แล้วตอนนี้เราก็เลือกที่จะไม่พูดเช่นกัน จากที่เคยหวัง มันก็ไม่มี
จนตอนนี้เป็นอะไรกันก็ไม่รู้ไปหมด แม้แต่ตัวเราเอง

เคยคิด ว่าอันที่จริง แค่คุยกันผ่านหน้าบอร์ด หรือ มองเห็นชื่อกันไกลๆ
ก็คงเพียงพอแล้วสำหรับการรู้จักกัน ไม่จำเป็นต้อง add msn ไม่จำเป็นต้องมากกว่านั้น
เพราะถ้ายิ่งสนิท ก็จะยิ่งลดความเกรงใจ พอความเกรงใจมันหมดลง
ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกดีที่ได้อ่านข้อความผ่านที่ไกลๆ ก็เปลี่ยนไป

ทั้งที่ตอนไม่รู้จักกันมันมีความสุขกว่าตั้งเยอะ

เบื่อแล้วล่ะ เบื่อกับการใช้ชีวิตในโลกอินเตอร์เน็ตที่เจอแต่คนทำให้เรามีปัญหา
แต่จะว่าไปแล้ว ในโลกที่ได้เจอกันทุกวัน ก็ไม่ได้ต่างกันไม่ใช่เหรอ?

เพื่อนตอนนี้ มีก็เหมือนไม่มี ไปไหนมาไหน ก็ไปคนเดียว เข้าใจว่าทำงาน
เข้าใจว่าไม่มีเวลากระทั่งโผล่หน้ามากันแค่ไม่กี่วินาที เข้าใจหมดแหละ
เพียงแค่ทำใจไม่ได้เท่านั้นเอง สุดท้ายก็เลยต้องอยู่คนเดียวตลอดเลย

มีเพื่อน...ก็เหมือนไม่มี