เมื่อสามปีก่อน ฉันเคยพูดถึงเธอ พูดถึงราวกับคนบ้า
มีแต่เรื่องผิดหวังในชีวิต เพราะการกระทำที่ตรงไปตรงมา
มันทำให้นะยะเวลาในการตัดใจ รวดเร็วก็จริง
แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆอีก ผ่านไปนาน
ฉันไม่ค่อยได้พบเธอ วันเวลาทำให้ฉันได้พบผู้คนมากขึ้น
วันเวลา ทำให้ฉัน อาจจะค่อยๆลิมเธอได้ง่ายขึ้น
แต่ ก็ไม่คิดนะ ว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้อีกครั้ง
ในปีสุดท้ายที่ทุกอย่างมันกำลังจะจางหาย
การได้กลับมาพูดคุยกับเธออีกครั้ง ในรูปแบบที่สนิทกว่าเดิม
มันทำให้ฉันรู้ตัวว่า...ฉันยังชอบเธออยู่...หรือไง?
มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้ทุกอย่างมันกลับมาซ้ำรอยเดิม
ไม่อยากให้เธอตีตัวออกห่างอีก ไม่อยากให้เธอต้องปฏิเสธกันอีก
ไม่อยากได้รับความผิดหวังในครั้งนั้นอีกแล้ว
อย่าเจอกันอีกเลย
เมื่อสามปีก่อน ฉันเคยพูดถึงเธอ พูดถึงราวกับคนบ้า
มีแต่เรื่องผิดหวังในชีวิต เพราะการกระทำที่ตรงไปตรงมา
มันทำให้นะยะเวลาในการตัดใจ รวดเร็วก็จริง
แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆอีก ผ่านไปนาน
ฉันไม่ค่อยได้พบเธอ วันเวลาทำให้ฉันได้พบผู้คนมากขึ้น
วันเวลา ทำให้ฉัน อาจจะค่อยๆลิมเธอได้ง่ายขึ้น
แต่ ก็ไม่คิดนะ ว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้อีกครั้ง
ในปีสุดท้ายที่ทุกอย่างมันกำลังจะจางหาย
การได้กลับมาพูดคุยกับเธออีกครั้ง ในรูปแบบที่สนิทกว่าเดิม
มันทำให้ฉันรู้ตัวว่า...ฉันยังชอบเธออยู่...หรือไง?
มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้ทุกอย่างมันกลับมาซ้ำรอยเดิม
ไม่อยากให้เธอตีตัวออกห่างอีก ไม่อยากให้เธอต้องปฏิเสธกันอีก
ไม่อยากได้รับความผิดหวังในครั้งนั้นอีกแล้ว
อย่าเจอกันอีกเลย
ตอนนี้ปิดเทอมอยู่ แล้วแบบว่าโคตว่าง โคตเบื่อ โคตเซ็งกับการไม่มีอะไรทำ
เปรียบเทียบกับปีที่แล้ว ที่เอาแต่แต่งฟิกจนได้เพื่อนมาเยอะแยะเลย
แต่ปีนี้ช่างแตกต่าง นอกจากจะแต่งฟิกไม่ออกแล้ว ยังรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
มีหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลงไปในช่วงเวลาข้ามปี คนที่เคยคุย เคยบ้า
ตอนนี้มันกลับลดอัตราลงจนกลายเป็นไม่มี ความผิดเราเหรอ?
มันจะใช่ได้ยังไง ในเมื่อคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน คนอื่นก็เป็นเหมือนเรา
ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาวัดดี สำหรับความเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืน
บางทีมันอาจจะไม่มีกับคนๆนั้น แต่สำหรับเรา คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
มันไม่ใช่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป มันไม่ใช่แค่รู้จักเพื่อเป็นทางผ่าน
แต่มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่เกี่ยวข้องกัน แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม
พูดถึงใครก็ไม่รู้ แปลกนะ ถ้าไม่พูดไม่บอกก็ไม่รู้ตัวหรอก และคนเรา
เพื่อการรักษาความสัมพันธ์ต่อกันจึงเลือกที่จะไม่พูด แล้วปล่อยให้มันค้างคา
จนกลายเป็นเรื้อรัง แล้วสุดท้าย....ก็จบแบบไม่สวยนัก
แล้วตอนนี้เราก็เลือกที่จะไม่พูดเช่นกัน จากที่เคยหวัง มันก็ไม่มี
จนตอนนี้เป็นอะไรกันก็ไม่รู้ไปหมด แม้แต่ตัวเราเอง
เคยคิด ว่าอันที่จริง แค่คุยกันผ่านหน้าบอร์ด หรือ มองเห็นชื่อกันไกลๆ
ก็คงเพียงพอแล้วสำหรับการรู้จักกัน ไม่จำเป็นต้อง add msn ไม่จำเป็นต้องมากกว่านั้น
เพราะถ้ายิ่งสนิท ก็จะยิ่งลดความเกรงใจ พอความเกรงใจมันหมดลง
ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกดีที่ได้อ่านข้อความผ่านที่ไกลๆ ก็เปลี่ยนไป
ทั้งที่ตอนไม่รู้จักกันมันมีความสุขกว่าตั้งเยอะ
เบื่อแล้วล่ะ เบื่อกับการใช้ชีวิตในโลกอินเตอร์เน็ตที่เจอแต่คนทำให้เรามีปัญหา
แต่จะว่าไปแล้ว ในโลกที่ได้เจอกันทุกวัน ก็ไม่ได้ต่างกันไม่ใช่เหรอ?
เพื่อนตอนนี้ มีก็เหมือนไม่มี ไปไหนมาไหน ก็ไปคนเดียว เข้าใจว่าทำงาน
เข้าใจว่าไม่มีเวลากระทั่งโผล่หน้ามากันแค่ไม่กี่วินาที เข้าใจหมดแหละ
เพียงแค่ทำใจไม่ได้เท่านั้นเอง สุดท้ายก็เลยต้องอยู่คนเดียวตลอดเลย
มีเพื่อน...ก็เหมือนไม่มี
เมื่อสามปีก่อน ฉันเคยพูดถึงเธอ พูดถึงราวกับคนบ้า
มีแต่เรื่องผิดหวังในชีวิต เพราะการกระทำที่ตรงไปตรงมา
มันทำให้นะยะเวลาในการตัดใจ รวดเร็วก็จริง
แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆอีก ผ่านไปนาน
ฉันไม่ค่อยได้พบเธอ วันเวลาทำให้ฉันได้พบผู้คนมากขึ้น
วันเวลา ทำให้ฉัน อาจจะค่อยๆลิมเธอได้ง่ายขึ้น
แต่ ก็ไม่คิดนะ ว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้อีกครั้ง
ในปีสุดท้ายที่ทุกอย่างมันกำลังจะจางหาย
การได้กลับมาพูดคุยกับเธออีกครั้ง ในรูปแบบที่สนิทกว่าเดิม
มันทำให้ฉันรู้ตัวว่า...ฉันยังชอบเธออยู่...หรือไง?
มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้ทุกอย่างมันกลับมาซ้ำรอยเดิม
ไม่อยากให้เธอตีตัวออกห่างอีก ไม่อยากให้เธอต้องปฏิเสธกันอีก
ไม่อยากได้รับความผิดหวังในครั้งนั้นอีกแล้ว
อย่าเจอกันอีกเลย
ตอนนี้ปิดเทอมอยู่ แล้วแบบว่าโคตว่าง โคตเบื่อ โคตเซ็งกับการไม่มีอะไรทำ
เปรียบเทียบกับปีที่แล้ว ที่เอาแต่แต่งฟิกจนได้เพื่อนมาเยอะแยะเลย
แต่ปีนี้ช่างแตกต่าง นอกจากจะแต่งฟิกไม่ออกแล้ว ยังรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
มีหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลงไปในช่วงเวลาข้ามปี คนที่เคยคุย เคยบ้า
ตอนนี้มันกลับลดอัตราลงจนกลายเป็นไม่มี ความผิดเราเหรอ?
มันจะใช่ได้ยังไง ในเมื่อคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน คนอื่นก็เป็นเหมือนเรา
ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาวัดดี สำหรับความเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืน
บางทีมันอาจจะไม่มีกับคนๆนั้น แต่สำหรับเรา คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
มันไม่ใช่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป มันไม่ใช่แค่รู้จักเพื่อเป็นทางผ่าน
แต่มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่เกี่ยวข้องกัน แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม
พูดถึงใครก็ไม่รู้ แปลกนะ ถ้าไม่พูดไม่บอกก็ไม่รู้ตัวหรอก และคนเรา
เพื่อการรักษาความสัมพันธ์ต่อกันจึงเลือกที่จะไม่พูด แล้วปล่อยให้มันค้างคา
จนกลายเป็นเรื้อรัง แล้วสุดท้าย....ก็จบแบบไม่สวยนัก
แล้วตอนนี้เราก็เลือกที่จะไม่พูดเช่นกัน จากที่เคยหวัง มันก็ไม่มี
จนตอนนี้เป็นอะไรกันก็ไม่รู้ไปหมด แม้แต่ตัวเราเอง
เคยคิด ว่าอันที่จริง แค่คุยกันผ่านหน้าบอร์ด หรือ มองเห็นชื่อกันไกลๆ
ก็คงเพียงพอแล้วสำหรับการรู้จักกัน ไม่จำเป็นต้อง add msn ไม่จำเป็นต้องมากกว่านั้น
เพราะถ้ายิ่งสนิท ก็จะยิ่งลดความเกรงใจ พอความเกรงใจมันหมดลง
ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกดีที่ได้อ่านข้อความผ่านที่ไกลๆ ก็เปลี่ยนไป
ทั้งที่ตอนไม่รู้จักกันมันมีความสุขกว่าตั้งเยอะ
เบื่อแล้วล่ะ เบื่อกับการใช้ชีวิตในโลกอินเตอร์เน็ตที่เจอแต่คนทำให้เรามีปัญหา
แต่จะว่าไปแล้ว ในโลกที่ได้เจอกันทุกวัน ก็ไม่ได้ต่างกันไม่ใช่เหรอ?
เพื่อนตอนนี้ มีก็เหมือนไม่มี ไปไหนมาไหน ก็ไปคนเดียว เข้าใจว่าทำงาน
เข้าใจว่าไม่มีเวลากระทั่งโผล่หน้ามากันแค่ไม่กี่วินาที เข้าใจหมดแหละ
เพียงแค่ทำใจไม่ได้เท่านั้นเอง สุดท้ายก็เลยต้องอยู่คนเดียวตลอดเลย
มีเพื่อน...ก็เหมือนไม่มี
I do not want to go to BKK anymore.
I love J-rock, I love cosplay, I love animation and those thing are in BKK!!!
However I do not like BKK where is not suitable to me.
I can not get along well with people in BKK, why not?
Why?
Do not make me feel bad with people in town anymore...
It is because of only YOU!
make me feel worst! I have never seen people like you OH NO!
However I still go to BKK because of my internship T^T
How can I adjust myself, I really do not like BKK because I am a rustic.
Why do I love J-rock and the fate make me far away from them like this!
Masoul
