Storythai

วันนั้นมานั่งรื้อฟื้นอดีต...ทำไมก็ไม่รู้นะ อยู่ดีๆก็ไล่เปิดหน้าไดอารี่ของตัวเอง

ไปเจอ ข้อความที่บอกว่า "ฝันถึงปั๊บ" ก็คิดถึง ปั๊บ ขึ้นมา

เด็กสาวตัวน้อยๆที่เคยคุยกันเมื่อหลายปีก่อน ราวๆ 3-4 ปีเห็นจะได้
ตอนนั้นเราก็คงอยู่ในช่วง ม.5-6 และช่วงนั้นคอสก็เริ่มมาแรงมากขึ้นๆ

ปั๊บโปะ เด็กสาวตัวน้อยๆที่จะเรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่ "โชคดี" ก็ว่าได้
เขาชอบญี่ปุ่น ชอบเจร็อค หลงไหลการคอสเพลย์ และเขาก็ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น

เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอิจฉาเหมือนกัน และเราก็ได้คุยกับเขา จากความอิจฉามันเปลี่ยนเป็นยินดี
เพราะเด็กสาวคนนี้มีความเป็นกันเอง น่ารัก เป็นมิตร และไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย
เราชอบมากเลยล่ะ จนถึงขั้นเคยอยากจะคอสเป็นปั๊บ ทั้งที่ปั๊บเป็นนักคอสอีกที

เราคุยกันอยู่ได้ช่วงนึง แล้วเราก็จำไม่ได้ว่า ห่างหายไปกันเพราะอะไร
แต่เราก็ยังคงติดตามเค้าจากเวบ ไดอารี่ และบล็อกของเค้าอยู่เสมอ เพื่อรู้ถึงความเป็นไป
และมันก็สนุกมาก ปั๊บ มักจะเล่าถึงเรื่องราวที่ได้ไปดูคอนเสิร์ตว่ามันสนุกสนานแค่ไหน
ทั้งกาเซต ชูล่า และอื่นๆอีกมากมาย ยังจำได้ว่าตอนนั้น กาเซตยังไม่ยิ่งใหญ่เหมือนทุกวันนี้
และปั๊บก็มักจะคอสไปเรียนทุกวัน ตั้งแต่เช้า เพื่อที่ตอนเย็นจะออกไปคอสไม่ก็ดูคอนเสิร์ต
ชีวิตของเขา เป็นในแบบที่เราอยากจะทำเลยล่ะ คอส ดูคอนเสิร์ต คอส ดูคอนเสิร์ต...

แต่แล้ววันนึง ปั๊บก็มาบอกว่า เค้าจาเลิกคอส แน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา มันก็ไม่แปลก
ณ วันที่ 1 เดือนกุมภาพันธ์ปี 2005 ซึ่งเป็นวันเกิดของรุกิ และนั่นเป็นวันสุดท้ายที่ปั๊บคอส
ทุกอย่างดูเหมือนจะจบ แต่เราก็ยังคงติดตามเค้าต่อไป เหมือนๆกับชีวิตของเค้าที่เปลี่ยนไป

ทุกอย่างผ่านมาอีก 2 ปี ที่ตอนนี้ อะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว ปั๊บเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
มีชีวิตที่มั่นคงขึ้น ไม่ใช่เด็กสาวที่คอส ดูคอนเสิร์ต คอส ดูคอนเสิร์ต ไปวันๆอีกต่อไปแล้ว
ในขณะที่เรายังคงเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีอะไรก้าวหน้า และไม่มีอะไรดีซักอย่าง

ยังคงเป็นคนที่มีแค่ความฝันเท่านั้นในชีวิต...ใช้ชีวิตไปวันๆอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง

มีแค่ความฝัน ที่ทำอะไรไม่ได้เลย

เรายังคงรักเจร็อคมายาวนานเป็น 10 ปี และมันยังมั่นคงมาจนทุกวันนี้
แม้ว่าวงร็อคที่รักมันจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ลืมวงที่รักทั้งหมดไม่ได้
วงแรกในความทรงจำที่ไม่ว่ายังไงก็ลืมไม่ลงก็คือ Luna Sea ความยิ่งใหญ่...ไม่เคยลืม
และต่อมา L'Arc~en~Ciel, Glay, Dir en grey, Due le quartz ... อีกมากมาย
เท่าที่ในสมัยนั้นจะทำให้เรารู้จักได้ มันช่างยากเสียเหลือเกินในการหาข้อมูล

แต่เดี๋ยวนี้ อะไรๆมันก็ง่ายไปเสียหมด เพียงแค่ click ทุกอย่างก็มาอยู่ตรงหน้า
เพียงแค่ download ความทรงจำทั้งหมดก็ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
อะไรๆที่ได้มา ก็ดูง่ายไปเสียหมด แต่นั่น...มันกลับทำให้ความฝันของเรา ห่างไกลออกไปทุกที

สิ่งที่พูดนี้ ไม่ได้เกี่ยวกับปั๊บแล้ว เพียงแค่ ปั๊บ เป็นเด็กสาวคนนึงที่ทำให้อดีตเหล่านี้
มันผุดขึ้นมา และเราก็คิดถึงมันเสียจนหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงไม่ได้ ความทรงจำ

ไม่ใช่เพียงแค่ปั๊บ แต่ยังมีอีกมากมาย ในโลกของเจร็อคที่เราได้เป็นเพื่อนด้วย
หลายคนเข้ามาแล้วผ่านไป หลายคนยังคงอยู่กับเรา และหน้าใหม่ๆที่ยังไม่คุ้นเคย
ต่อให้มันผ่านไปอีกซักแค่ไหน วงเวียนแบบนี้ก็จะไม่เปลี่ยนไป --เข้ามาผ่านไป--

แล้วความสุขที่แท้จริงของการคลั่งไคล้ หลงใหลเจร็อคคืออะไร? มันไม่ใช่การคอส
คอสแล้วได้อะไร? ประกวด ได้เงิน? คนที่ไม่ได้รักการคอส ประกวด ได้เงิน ก็มีเยอะไป
แล้วคนที่รักจริงๆ ประกวด แต่ไม่ได้อะไรเลย ทุกอย่างมันก็แค่ใจรัก ที่ผ่านมาแล้วจะผ่านไป

และมันก็คงไม่ใช่การคลั่งไคล้ศิลปิน เฝ้ารอเพียงซักวันจะได้เข้าใกล้
ไขว่คว้าแล้วตัวมาด้วยความเสน่หา มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีแบบนั้น
ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้ว หรือมันเกิดจากตัวเรากันแน่นะ?

ถ้าหากมันเกิดจากตัวเราจริง ในวันนี้ถ้าหากว่าเราไม่ได้รักเจร็อค เราจะทำอะไรอยู่?
คงจะตั้งหน้าตั้งตาเรียน จบมามีงานทำ กลับไปรับใช้ชาติเพื่อบ้านเกิดเมืองนอน
ถ้ามันเป็นแบบนั้นมันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอไง...แต่เรา ไม่ได้ทำแบบนั้น

เรามีความฝัน ความฝันที่มันยังเหมือนเดิมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร มันไม่เคยเปลี่ยนแปลง
จะกี่ 10 ปีผ่านไป มันก็ยังเหมือนเดิม และมันก็ยังคงไม่เป็นจริง และเรื่องนี้ก็ยากที่สุด

คนเราเกิดมาโอกาสไม่เหมือนกัน ใช้ชีวิตก็ไม่เหมือนกัน
ฉะนั้นเรื่องราวที่เจอ ถ้าหากมันจะเหมือนกัน แต่การทนอยู่ย่อมต่างกันแน่นอน
พูดไปแล้วก็คิดถึงปั๊บอีกครั้ง มาจนถึงตอนนี้ ปั๊บก็ยังคงน่ารักไม่เปลี่ยนแปลง
ยังคงอิจฉารึเปล่า ก็อาจจะอิจฉาอยู่ แต่แน่นอนว่าชีวิตที่มันแตกต่างกัน
เราอาจไม่ได้โชคดีแบบนั้น นั่นอาจจะเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดมาแต่แรกแล้วก็ได้

พูดไปพูดมา เรื่องทั้งหมดนี้มันเกี่ยวข้องกับอะไรกันแน่นะ?

ความสุขไปวันๆในตอนนี้ จะยังคงดำเนินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย
ได้แต่เฝ้ารอให้ความฝัน มันได้กลายเป็นจริงขึ้นมาเสียทีเท่านั้น ด้วยใจที่มุ่งมั่นมาเป็น 10 ปี